Alicja, Autor w serwisie Eland Tax Advisory

Zmiana przepisów o VAT od 1 stycznia 2027 – uchwalona

W dniu 4 września br. Sejm uchwalił tzw. dużą nowelizację VAT (będącą wynikiem projektu rządowego). Ustawa obecnie czeka na podpis Prezydenta i publikację w Dzienniku Ustaw. Liczymy, że nie będzie przedmiotem veta; poniżej przestawiamy kilka kluczowych zmian. Co do zasady przepisy nowelizacji wchodzą w życie od 1 stycznia 2027, z pewnymi wyjątkami, niemniej warto je wszystkie przeanalizować i ocenić, czy i w jaki sposób mają wpływ na Państwa działalność gospodarczą. Najważniejsze zmiany Uwaga praktyczna: Zrób aktualizację listy zobowiązań, które będą regulowane z zastosowaniem MPP. Lista powinna obejmować: Uwaga praktyczna: Dobra zmiana, umożliwia odejście od praktyki archiwizowania wyników regularnie dokonywanych sprawdzeń statusu kontrahenta (-ów) dla potrzeb VAT. Uwaga praktyczna: Jeśli jesteś dostawcą towarów wymienionych w załączniku nr 15 (przykładowo: części do samochodów): Uwaga praktyczna: Wprowadź odrębną ewidencję transakcji stanowiących import usług opodatkowanych i zwolnionych i ten drugi rodzaj usług wyklucz z ujmowania w deklaracji VAT. Uwaga praktyczna: Zmiana korzystna, jednak dla ograniczonego kręgu podmiotów. Procedura składu VAT pozwoli poprawić cash flow i uprościć rozliczenia VAT, ale tylko w obrocie bardzo ograniczonym asortymentem towarów. Uwaga! Na etapie prac rządowych lub parlamentarnych znajduje się jeszcze kilka innych projektów zmian ustawy o VAT (np. projekt znoszący obowiązek składania informacji podsumowujących VAT-UE, zmieniający definicję legalną pojęcia eksport towarów oraz wymagania dokumentacyjne potwierdzające eksport towarów). Zatem lista zmian w zakresie VAT nie jest jeszcze zamknięta. Podsumowanie, co oferujemy? Jeśli chcą Państwo poznać więcej szczegółów – możemy Państwu w tym pomóc. Autorki: Agnieszka Czarnecka / Katarzyna Jaromińska 1 Zmiany w art. 105a ustawy o podatku od towarów i usług 2 Zmiana art. 96b ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług 3 Dodanie ust. 1k w art. 17 ustawy o podatku od towarów i usług 4 Nowy Rozdział 11 w dziale XII ustawy o podatku od towarów i usług, obejmujący art. 138k – art. 138za

Liberalizacja przepisów o MDR w przyszłości, konieczność sprawdzenia dotychczasowego wykonania obowiązków MDR

Informujemy, że w dniu 19 czerwca 2026 r. Prezydent podpisał nowelizację ustawy – Ordynacja podatkowa, która wprowadza (m.in.) długo wyczekiwane i istotne zmiany w zakresie regulacji dotyczących raportowania schematów podatkowych (MDR). Obecnie nowelizacja oczekuje na publikację w Dzienniku Ustaw [edit: nowelizacja opublikowana w Dz.U.2026.846 z dnia 2026.06.25]. Kluczowe przepisy ustawy wejdą w życie z dniem 1 października 2026 r., m.in. te dotyczące schematów podatkowych. Jednocześnie przewidziano przepisy przejściowe – jeżeli termin wykonania obowiązku związanego z MDR przypada do dnia 30 października 2026 r., to do jego realizacji zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe, czyli te bardziej restrykcyjne. Poniżej w pkt. 1 i 2 prezentujemy zakres najistotniejszych zmian w przepisach dotyczących MDR oraz Kodeksu karnego skarbowego (KKS), a w pkt. 3 rekomendowane przez nas działania. Niemiej warto indywidualnie ocenić potrzeby i obowiązki, a następnie dopasować do specyfiki konkretnego podatnika. Najważniejsze zmiany w zakresie przepisów o MDR Najistotniejsze zmiany obejmują m.in.: Zmiany w Kodeksie karnym skarbowym (KKS) w zw. z MDR Dotychczasowe przepisy KKS przewidywały odpowiedzialność za niezłożenie lub nieterminowe złożenie informacji MDR (z wyłączeniem MDR-3). Od 1 października 2026 sankcje obejmą wszystkie rodzaje informacji MDR z zachowaniem dotychczasowej wysokości zagrożenia. Za wskazane naruszenia może zostać nałożona kara grzywny w najwyższym wymiarze, czyli do 720 stawek dziennych (obecnie maksymalna kara grzywny wynosi ponad 46 mln zł, w praktyce nakładane kary są niższe, ale wciąż bardzo dolegliwe). Zaznaczamy, że odpowiedzialność karna wynikająca z KKS może dotyczyć zarówno: Rekomendowane działania do podjęcia w najbliższym czasie ********* Jeżeli mają Państwo jakiekolwiek pytania lub wątpliwości dotyczące stosowania obecnych przepisów MDR lub obowiązków wynikających z nowych regulacji, zapraszamy do kontaktu. Chętnie pomożemy w analizie Państwa sytuacji oraz ustaleniu właściwego sposobu postępowania. Autorki: Agnieszka Czarnecka / Klara Pytel

Przewlekłość postępowań prowadzonych przez organy podatkowe – część 2

W poprzednim artykule (części 1 wątku) opisywaliśmy z jakimi problemami spotykają się podatnicy wnioskujący o indywidualne interpretacje podatkowe – wydłużanie postępowania przez kolejne wezwania do uzupełnienia wniosku, próby pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Są to niestety praktyki stosowane także w innych rodzajach postępowań prowadzonych przez organy podatkowe. W jakich przypadkach występuj najczęściej, na czym polegają i jak mogą utrudnić życie podatnikom? I co najważniejsze – jak im przeciwdziałać? Ostatnio wspominaliśmy, że z naszego doświadczenia wynika, iż przewlekłość dotyczy w szczególności postępowań w sprawach: W tym artykule zajmiemy się postępowaniami, w ramach których podatnicy lub płatnicy ubiegają się o zwrot nadpłat podatku (czyli nadpłaconych (nienależnie zapłaconych) należności podatkowych). Spodziewamy się że wątek będzie kontynuowany w przyszłości… Przewlekłość w postępowaniach o zwrot podatku lub nadpłaty Przeanalizujmy temat na przykładzie postępowań wszczynanych na wniosek podatnika lub płatnika o zwrot podatku u źródła (czyli WHT w tym zapłaconego w ramach mechanizmu Pay&Refund) lub nadpłaty w WHT, także w tytułu odsetek za zwłokę zapłaconych z podatkiem, który ostatecznie został przez urząd zwrócony. Jest to temat bardzo ważki, szczególnie że często dotyczy bardzo materialnych kwot. Tym bardziej więc wszelkie opóźnienia w odzyskaniu nadpłaconych należności mogą być dla podatników (lub płatników) bardzo dotkliwe. Niestety i w takich przypadkach zdarzają się postępowania, w których organy zdają się szukać (czasami na siłę) sposobów, by uniknąć wydania decyzji przyznającej wnioskodawcy zwrot podatku lub nadpłaty. W tym celu m.in.: Powyższe sytuacje mogą dotyczyć szczególnie tych postępowań, których przedmiotem są przypadki bardziej skomplikowane lub zagadnienia prawne, w zakresie których nie ukształtowała się jeszcze jednoznaczna linia orzecznicza. Organy wyszukują wówczas coraz to nowe sposoby, aby pod pozorem dokładnego badania sprawy, zniechęcić wnioskodawcę do dalszej walki lub najbardziej odsunąć w czasie moment, w którym będą musiały wydać merytoryczne rozstrzygnięcie. Podsumowanie Praktyka pokazuje, że działania organów podatkowych niejednokrotnie mogą zaskoczyć. I chociaż można trafić na urzędnika, który życzliwie i „po ludzku” podejdzie do sprawy oraz analizy merytorycznej (bo i takie przypadki szczęśliwie znamy), to niestety jest też spore ryzyko, że – szczególnie w bardziej skomplikowanych przypadkach – trzeba będzie zmierzyć się ze zgoła odmiennym podejściem. Dlatego tak istotne są: Nasi doradcy posiadają bogate doświadczenie we wszystkich powyższych obszarach. Jeżeli więc planują Państwo wystąpienie z wnioskiem wszczynającym postępowanie nadpłatowe albo są Państwo w trakcie takiego postępowania i spotykają się z kolejnymi wezwaniami, przewlekłością postępowania lub próbami odrzucenia wniosku przez organy – możemy pomóc. Autorki: Katarzyna Jaromińska / Agnieszka Czarnecka

Likwidacja środków trwałych a obowiązek korekty VAT naliczonego

W toku prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorcy często mierzą się z koniecznością likwidacji środków trwałych (w tym inwestycji w obcym środku trwałym) lub wartości niematerialnych i prawnych (WNiP). Jeżeli przy zakupie lub wytworzeniu takich środków trwałych lub WNiP przedsiębiorca odliczył VAT naliczony, likwidacja może dla niego oznaczać konieczność skorygowania dokonanego odliczenia VAT. Kiedy i na jakich zasadach taką korektę według organów podatkowych trzeba przeprowadzić, a kiedy nie jest ona wymagana? Zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług, korekta VAT naliczonego może być konieczna m.in. w związku ze zmianą przeznaczenia środka trwałego lub WNiP – zgodnie bowiem z art. 91 ust. 7 tej ustawy, przepisy o korekcie odliczenia VAT „stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi”. Co może zostać uznane za zmianę przeznaczenia? Oczywistym przykładem będzie zakup środka trwałego lub WNiP z zamiarem jego/jej wykorzystania do działalności opodatkowanej VAT (np. świadczenia usług leasingowych) i dokonanie odliczenia VAT naliczonego na takim zakupie, a następnie przeniesienie tego środka trwałego lub WNiP do wykorzystywania w działalności zwolnionej z VAT (np. do wykonywania usług finansowych, utrzymywania depozytów bankowych dla osób fizycznych). W takim wypadku może być konieczna korekta w zakresie wcześniej odliczonego podatku VAT (o ile taka zmiana przeznaczenia nastąpi w tzw. okresie korekty, o czym szerzej na końcu artykułu). Ale co z likwidacją środka trwałego lub WNiP w sytuacji gdy podatnik nie zmienia profilu swojej działalności gospodarczej i pozostaje ona w pełni opodatkowana VAT? Czy takie zdarzenie również stanowi „zmianę przeznaczenia”, czy jednak można uznać, że likwidacja pozostaje w związku z działalnością opodatkowaną i w efekcie, nie zmienia prawa podatnika do odliczenia VAT z tytułu nabycia lub wytworzenia takiego składnika majątku? Jak w ogóle rozumieć pojęcie likwidacji na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług? Fizyczna likwidacja środka trwałego lub WNiP Praktyka organów podatkowych i orzecznictwo sądów administracyjnych pokazują, że likwidacja to przede wszystkim fizyczne usunięcie, demontaż poszczególnych elementów albo całego środka trwałego (bądź WNiP) z uwagi na utratę sprawności, przydatności dla podatnika. Natomiast, aby ocenić czy taka likwidacja stanowi zmianę przeznaczenia (z działalności opodatkowanej do nieopodatkowanej), należy wziąć pod uwagę powód takiej likwidacji, tzn.: Ocena potrzeb biznesowych, powodów likwidacji jest dosyć subiektywna, dlatego kluczowa jest indywidualna analiza każdego przypadku oraz zebranie przez podatnika odpowiedniej dokumentacji. … ale czy tylko fizyczna likwidacja? Warto pamiętać, że w przypadku ruchomych środków trwałych lub WNiP pojęcie likwidacji nie zawsze musi się wiązać z fizyczną dematerializacją składnika majątku. Praktyka organów podatkowych i orzecznictwo sądowe potwierdzają, że przyczyną likwidacji środka trwałego/WNiP (stwierdzanej np. w formie protokołu likwidacji) może być także m.in.: Również w takich przypadkach zasadne jest przyjęcie, że nie dochodzi do zmiany przeznaczenia środka trwałego lub WNiP i podatnik nie ma obowiązku dokonywania korekty w zakresie VAT naliczonego. Ale UWAGA! Nie dotyczy to przypadków, gdy podatnikowi można przypisać winę w powstaniu straty lub ubytku, wynikającą z niedochowania należytej staranności (w takiej sytuacji brak korekty może zostać uznany za nadużycie prawa do odliczenia VAT). Zatem także w tym zakresie ważne będzie zatem to czy i w jaki sposób podatnik jest w stanie udokumentować i wykazać, że należyta staranność została przez niego dochowana. Co z pozostawieniem nakładów, czyli inwestycji w obcym środku trwałym? Wyjątek od reguły? W praktyce często zdarza się, że np. wynajmując lokal do prowadzenia działalności (siedziby, sklepu, magazynu etc.) podatnik dokonuje nakładów na lokal celem dostosowania go do swoich potrzeb, wizerunku marki, czy wytycznych grupy kapitałowej. Takie nakłady zasadniczo stanowią dla najemcy inwestycję w obcym środku trwałym, wprowadzaną do ewidencji środków trwałych i amortyzowaną dla potrzeb podatkowych. Problem pojawia się w momencie opuszczenia takiego lokalu, np. z uwagi na nieopłacalność dalszego prowadzenia działalności w danej lokalizacji. W takiej sytuacji podatnik ma trzy możliwości: Z naszego doświadczenia wynika, że ostatni przypadek inwestycji w obcych środkach trwałych (opisany w lit. c) jest relatywnie często spotykany i dotyczy materialnych wartości pozostawianych nakładów. Jednocześnie negatywne stanowiska organów podatkowych i sądów w naszej ocenie są niezasadne i pomijają najbardziej zasadnicze reguły podatku VAT. W rezultacie są kwestią, która może stanowić źródło sporu z organami i w której możemy służyć Państwu pomocą. Podsumowanie – co oferujemy? Tematem równie ciekawym i dyskusyjnym, choć nieopisanym powyżej, jest likwidacja niezakończonych inwestycji oraz ustalenie skutków podatkowych takiej decyzji z perspektywy CIT i VAT. Zachęcamy do skorzystania z naszego doświadczenia w tym zakresie. Okres korekty VAT Niezależnie od powyższego należy pamiętać, że sama zmiana przeznaczenia środka trwałego lub WNiP nie zawsze będzie oznaczała obowiązek dokonania korekty w zakresie podatku naliczonego. Zgodnie bowiem z ustawą o podatku od towarów i usług, korekta jest wymagana tylko wówczas, gdy składnik majątkowy zmienia przeznaczenie w tzw. okresie korekty. Reguły są zasadniczo proste2: jednakże w praktyce mogą pojawić się problemy z ustaleniem momentu ujęcia korekty w deklaracji VAT. Jeśli chcą Państwo poznać więcej szczegółów – możemy Państwu w tym pomóc. Autorki: Katarzyna Jaromińska / Agnieszka Czarnecka 1 Zgodnie z interpretacjami indywidualnymi Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. 2 Zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zaliczka a VAT i CIT – moment wykazania zapłaty na poczet przyszłych świadczeń

Zgodnie z ustawami podatkowymi, zaliczka otrzymana na poczet usług lub dostaw towarów realizowanych w przyszłości nie stanowi przychodu dla celów CIT, ale wyznacza moment powstania obowiązku podatkowego w VAT. Zapłata na poczet przyszłych świadczeń – kiedy powstaje obowiązek podatkowy w CIT i VAT Reguły wydają się proste, ale tylko w teorii. W praktyce nie każda wpłata dokonana przed realizacją świadczenia stanowi zaliczkę w rozumieniu ustaw podatkowych, a tym samym nie każda wpływa na moment powstania skutków podatkowych w CIT lub VAT. Nazewnictwo nie przesądza o skutkach podatkowych konkretnej płatności. Dlatego każdy przypadek powinien być analizowany indywidualnie, aby uniknąć problemów biznesowych oraz podatkowych. Może to dotyczyć m.in.: Zaliczka a CIT – kiedy powstaje przychód podatkowy Zasadniczo datą powstania przychodu z działalności gospodarczej jest dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później jednak niż dzień: Jednocześnie, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (i analogicznie, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych) wprost wskazuje, że do przychodów nie zalicza się „pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych”1. Oznacza to, że płatność otrzymana przed wykonaniem usługi lub dostawą towaru może być: albo Zaliczka a VAT – kiedy należy wykazać podatek należny (i odliczyć podatek naliczony) Obowiązek podatkowy w VAT powstaje, co do zasady, z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Jeżeli jednak przed tym zdarzeniem otrzymano całość lub część zapłaty (w tym przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę itp.), obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty (z pewnymi specyficznymi wyjątkami wskazanymi w ustawie o podatku od towarów i usług)2. Zasadniczo zaliczka czy przedpłata na poczet przyszłej transakcji (chociaż neutralna na gruncie CIT) wyznacza moment, w którym należy wykazać podatek VAT należny (w części odpowiadającej otrzymanej zapłacie). Jednakże praktyka organów podatkowych i orzecznictwo sądów administracyjnych pokazują, że i tu sprawa nie jest taka oczywista. Wskazują bowiem, że aby uznać płatność za zaliczkę ujmowaną dla celów VAT: Jeżeli więc podatnik otrzymuje od kontrahenta płatność na poczet przyszłych usług lub dostaw towarów, które dopiero mogą zostać zamówione w przyszłości (np. spośród szerokiego katalogu dostępnych produktów), taka płatność może nie spełniać powyższych warunków na moment jej otrzymania. Decydujące znaczenie będzie miało to, na ile, i w którym momencie, przeznaczenie otrzymanej płatności jest/staje się na tyle sprecyzowane, aby móc je powiązać z realizacją konkretnego rodzaju usługi lub towaru (w zależności od przypadku może to być data otrzymania płatności lub np. data złożenia zamówienia lub podjęcia uzgodnień o zaliczeniu wcześniejszej zapłaty na poczet konkretnego świadczenia). Kaucja i depozyt – kiedy nie powstaje obowiązek podatkowy Niekiedy wpłata ma charakter zabezpieczenia np. potencjalnych strat lub wykonania określonego zobowiązania. Taka płatność może być neutralna podatkowo. Jest jednak możliwe i często stosowane w praktyce, że status tej wpłaty w określonym momencie, po spełnieniu konkretnego warunku, ulega zmianie, np. wpłata kaucji/opłaty rezerwacyjnej jest zaliczana na poczet ceny za dostawę nieruchomości (i dopiero w tym momencie uznana za zaliczkę). Zasady opodatkowania zaliczek / wcześniejszych wpłat – podsumowanie Natura otrzymanej płatności może mieć realny wpływ na to, kiedy przedsiębiorca powinien wykazać przychód w CIT oraz rozliczyć VAT należny. Co więcej możliwe są też sytuacje, gdy dopiero po otrzymaniu płatności dochodzi do zdarzenia, które skutkuje zmianą jej natury (wpływającą na rozliczenia podatkowe). Niewłaściwa kwalifikacja przedpłaty może natomiast prowadzić do: Należy więc każdorazowo przeanalizować warunki, na jakich dochodzi do płatności oraz zadbać o: Jeżeli potrzebują Państwo wsparcia w powyższym zakresie – zapraszamy do kontaktu. Oferta kancelarii – wsparcie w rozliczeniach VAT i CIT W ramach naszych usług oferujemy: Autorki: Katarzyna Jaromińska / Agnieszka Czarnecka 1 Art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 2 Art. 19a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przewlekłość postępowań prowadzonych przez organy podatkowe – część 1

Zwykle to czynności kontrolne wzbudzają w podatnikach stres i obawy – nigdy bowiem nie ma zupełnej pewności, że organ nie podważy rozliczeń podatkowych, nie określi zaległości podatkowej, czy nie nałoży sankcji karnoskarbowych. Jednak równie duży dyskomfort mogą u podatników rodzić postępowania prowadzone przez organy podatkowe, które z pozoru powinny należeć do tych mniej problemowych i czasochłonnych. Mowa o postępowaniach inicjowanych przez samych podatników, czyli interpretacyjnych lub w sprawie nadpłat podatku. Praktyka pokazuje bowiem, że organy sięgają coraz śmielej i częściej po różne sposoby na to, aby w ogóle nie rozstrzygnąć merytorycznie wniosku podatnika albo odsunąć ten moment w czasie najdalej jak się da. Z naszego doświadczenia wynika, że przewlekłość dotyczy w szczególności postępowań w sprawach: Składając wniosek w powyższych sprawach podatnicy muszą niejednokrotnie uzbroić się w dużą cierpliwość, a jednocześnie tak planować swoje procesy i koszty, aby uwzględnić możliwe opóźnienia w załatwieniu sprawy oraz konieczność przygotowywania odpowiedzi na kolejne (niekiedy dosyć liczne) wezwania organów. I co ważne, nie zawsze dotyczy to przypadków, gdy złożony wniosek faktycznie zawiera braki lub niejasności (bo te, z oczywistych względów, powinny zostać uzupełnione i wyjaśnione). W tym artykule przyjrzymy się bliżej tzw. postępowaniom interpretacyjnym. Inne przypadki oraz typy postępowań skomentujemy w przyszłości w kolejnych częściach tego wątku (kolejnych artykułach). Postępowania interpretacyjne – praktyki Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca musi zadbać o to, aby precyzyjnie opisać przedmiot wniosku, czyli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe (uzyskane rozstrzygnięcie chroni bowiem podatnika tylko wówczas gdy jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem transakcji/zdarzenia). Jeżeli rozpoznając wniosek, organ stwierdzi, że brakuje w nim istotnych informacji, niezbędnych do wydania interpretacji, to powinien je wskazać i wezwać wnioskodawcę do ich uzupełnienia. W takiej sytuacji ustawowy 3-miesięczny termin na wydanie interpretacji wydłuża się o czas, jaki przewidziano na odpowiedź wnioskodawcy. Może się wydawać, że to nic wielkiego, jednak należy pamiętać, że wydana interpretacja indywidualna daje odbiorcy prawną ochronę dopiero od momentu jej otrzymania/doręczenia (pod warunkiem jej wydania w ustawowym terminie) i w odniesieniu do skutków podatkowych zdarzeń, które wystąpiły po tej dacie. Wyobraźmy więc sobie taką sytuację: podatnik planuje sprzedać zespół nieruchomości i chce uzyskać potwierdzenie czy i w jaki sposób taka transakcja powinna zostać opodatkowana VAT lub podatkiem PCC. – Sprzedaż jest zaplanowana na za 4 miesiące, więc podatnik siada do napisania wniosku licząc, że najpóźniej 3 miesiące po jego złożeniu otrzyma odpowiedź. W takim przypadku każde przedłużenie postępowania interpretacyjnego może oznaczać, że albo interpretacja zostanie wydana już po dokonaniu sprzedaży, nie dając wnioskodawcy pełnej ochrony z niej wynikającej, albo chcąc uzyskać taką ochronę, podatnik będzie zmuszony do odsunięcia w czasie już zaplanowanej transakcji. Odpowiednie przygotowanie treści wniosku o interpretację ma więc bardzo istotne znaczenie. Niestety, praktyka pokazuje, że nawet kompletny i dokładny wniosek nie gwarantuje uzyskania rozstrzygnięcia w ciągu 3 miesięcy. Zdarza się bowiem, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wzywa do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie: Takie wezwania są często nakierowanie na zyskanie czasu na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego albo doprowadzenie do sytuacji, w której w ogóle nie będzie to konieczne – brak odpowiedzi na wezwanie w wyznaczonym terminie grozi bowiem pozostawieniem wniosku podatnika bez rozpoznania. Niekiedy wydaje się, że w ramach prośby o uzupełnienie wniosku organ faktycznie domaga się złożenia pewnych oświadczeń, własnych ocen w ramach opisywanego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, przez co przerzuca on na wnioskodawcę odpowiedzialność za tę ocenę, pozostawiając jednocześnie większą swobodę i decyzyjność organom, które w przyszłości mogą prowadzić kontrolę podatkową, celnoskarbową u podatnika. W takiej sytuacji wystarczy bowiem, że urzędnik-kontroler odmiennie od podatnika (w treści wniosku) oceni naturę prowadzonej przez niego działalności jako np. niestanowiącej działalności badawczo-rozwojowej i już podatnik zostanie pozbawiony ochrony wynikającej z zastosowania się do otrzymanej indywidualnej interpretacji podatkowej. Nie wyrokujemy jakie są powody takiego działania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Czy wynika to z dużego obciążenia organu pracą, zbyt powierzchownej lektury wniosku przez urzędnika, czy też z braku zdecydowania co do sposobu załatwienia sprawy i chęci „kupienia sobie” dodatkowego czasu na opracowanie rozwiązania. Niemniej dla podatników morał jest jeden, proste postępowania mogą nie doprowadzić do oczekiwanych skutków, jeśli wniosek nie zostanie przygotowany ze świadomością stosowanych przez organy wybiegów. Podsumowanie Uzyskanie interpretacji indywidualnej może przynieść wiele korzyści. Aby jednak otrzymać ją z odpowiednim wyprzedzeniem i zapewnić sobie maksymalną ochronę przed ewentualnymi negatywnymi skutkami podatkowymi, należy zadbać w szczególności o: We wszystkich powyższych aspektach nieocenione jest pomoc doświadczonego doradcy podatkowego – i takie wsparcie Państwu oferujemy. Autorki: Katarzyna Jaromińska / Agnieszka Czarnecka

Wynajem samochodu za granicą a podatek u źródła

W toku prowadzonej działalności przedsiębiorcy często decydują się na wynajem samochodu do celów służbowych, w tym podróży zagranicznych. Zastanawiają się wówczas nad tym, czy i w jakim zakresie otrzymana faktura za najem może zostać zaliczona w koszty uzyskania przychodu bądź stanowić podstawę do odliczenia VAT. Bardzo często zapominają jednak, że w sytuacji gdy samochód jest wynajmowany poza Polską, może wystąpić także opodatkowanie płatności za najem podatkiem u źródła (withholding tax, WHT). Brak analizy i dochowania należytej staranności w tym zakresie może mieć natomiast negatywne skutki dla krajowego przedsiębiorcy – pod względem odpowiedzialności za zaległości podatkowe oraz odpowiedzialności karnoskarbowej za naruszenie obowiązków płatnika. Zweryfikowanie, czy w danym przypadku płatności za używanie samochodu wynajętego za granicą podlegają podatkowi u źródła, będzie bardzo istotne, ponieważ jeśli tak, to należy zadać sobie pytanie, jaką stawkę podatku zastosować i na jakich zasadach. Czynsz najmu samochodu a regulacje krajowe Zgodnie z przepisami ustaw o podatku dochodowym, polski podatnik dokonujący płatności na rzecz podmiotów zagranicznych może być zobowiązany do potrącenia i zapłaty w Polsce tzw. podatku u źródła (WHT). Dotyczy to jednak tylko ściśle określonych rodzajów płatności, w tym m.in. opłat „za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu”1. W takim przypadku stawka WHT wynosi 20%. Oznacza to, że polski przedsiębiorca dokonując płatności na rzecz podmiotu zagranicznego za wynajem samochodu, powinien odprowadzić do urzędu skarbowego 20% podatku od takiej należności. Czy tak będzie zawsze? Otóż nie musi. Polskie przepisy dotyczące podatku u źródła stosuje się bowiem przy uwzględnieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – należności licencyjne vs. zyski przedsiębiorstw W zależności od tego, w którym kraju swoją siedzibę (a dokładniej rezydencję podatkową) posiada wynajmujący pojazd, zasady opodatkowania płatności za najem samochodu mogą być różne. Część umów o unikaniu podwójnego opodatkowania włącza bowiem w definicję opłat licencyjnych „opłaty za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego”. I jeśli umowa nie zawiera własnej zawężającej definicji legalnej pojęcia „urządzenie przemysłowe”, to wówczas (zgodnie z art. 3 ust. 2 poszczególnych umów) należy takie pojęcie interpretować zgodnie z krajowymi przepisami podatkowymi – a te, jak wspomniano powyżej, wprost włączają środki transportu do pojęcia „urządzeń przemysłowych”. Takie stanowisko podzielają także polskie organy podatkowe oraz sądy administracyjne. Opłaty za najem samochodu kwalifikowane jako należności licencyjne będą podlegać WHT, jednakże – pod pewnymi warunkami – mogą skorzystać z opodatkowania według stawki obniżonej (zwykle od 5% do 15%). W pozostałych przypadkach, tj. wówczas gdy dana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie włącza opłat zw. z używaniem urządzeń przemysłowych do pojęcia należności licencyjnych – opłaty takie będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie w kraju rezydencji podmiotu otrzymującego płatności (bez konieczności pobierania WHT przez wypłacającego). Kluczowe będzie więc każdorazowe ustalenie, która umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania może mieć zastosowanie, oraz dokładne przeanalizowanie jej postanowień. Warunki skorzystania z preferencji przewidzianej w umowie międzynarodowej Trzeba także pamiętać, że samo powołanie się na przepis właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie wystarczy, aby zastosować stawkę obniżoną lub wyłączenie z WHT. Polski podmiot, występujący w roku płatnika, ma obowiązek dochowania należytej staranności oraz odpowiedniego jej udokumentowania, aby być w stanie wykazać przed organami podatkowymi, że prawidłowo zweryfikował uprawnienie do zastosowania danej preferencji. W tym zakresie absolutnym minimum jest pozyskanie od wynajmującego certyfikatu rezydencji ważnego na okres dokonywania płatności za najem samochodu. W praktyce jednak może być problem z jego uzyskaniem. Poza tym organy często wymagają bardziej rozbudowanej dokumentacji, potwierdzającej rzeczywiste prowadzenie działalności przez wynajmującego czy też jego status jako beneficjenta rzeczywistego otrzymywanych płatności. Jakiekolwiek braki lub nieścisłości w tym zakresie mogą skutkować odmową zastosowania postanowień właściwej umowy międzynarodowej. A to oznacza dla krajowego przedsiębiorcy obowiązek odprowadzenia 20% WHT na podstawie przepisów krajowych – przy czym, jeżeli faktycznie brak jest możliwości potrącenia WHT od dokonywanej płatności, konieczne może być jej ubruttowienie, co wiąże się z dodatkowym wydatkiem po stronie polskiego płatnika i koniecznością oceny możliwości jego zaliczenia w koszty uzyskania przychodu. Rozliczenie najmu z pracownikiem – wyjątek Od powyższej sytuacji należy odróżnić przypadek, w którym to pracownik we własnym imieniu wynajmuje samochód za granicą i to on widnieje na fakturze jako nabywca świadczenia, a pracodawca jedynie zwraca mu poniesione z tego tytułu koszty. W takiej sytuacji organy podatkowe uznają, że pracodawca nie ma obowiązku pobrania WHT, ponieważ nie jest nabywcą usługi najmu i nie dokonuje płatności bezpośrednio na rzecz podmiotu zagranicznego. Podsumowanie Zaniechanie analizy skutków korzystania z samochodów wynajmowanych za granicą na gruncie podatku u źródła i braki w dokumentacji potwierdzającej dokonanie takiej analizy, mogą skutkować nieprawidłowościami w rozliczeniach polskich podatników. Z reguły jednorazowo nie są to duże kwoty, jednakże powtarzalność takich transakcji w dłuższej perspektywie czasu będzie wpływała na podwyższenie kwoty ryzyka oraz skutkowała koniecznością rektyfikacji rozliczeń dłuższych okresów. Jeżeli więc zdarzają się w Państwa działalności przypadki użytkowania samochodów wynajmowanych od podmiotów zagranicznych albo planują Państwo takie transakcje i są Państwo zainteresowani stworzeniem lub dopracowaniem procedur w tym zakresie – zapraszamy do kontaktu. W ramach naszych usług oferujemy: Autorki: Katarzyna Jaromińska / Agnieszka Czarnecka 1 Art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i odpowiednio art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatek minimalny za rok 2025 (i kolejne lata?…) – kto go zapłaci i jak go wyliczyć?

Zakończenie roku to nie tylko konieczność rozliczenia „zwykłego” podatku dochodowego (CIT). W terminie złożenia zeznania rocznego podatnicy mogą być także zobowiązani do wyliczenia i zapłaty tzw. krajowego podatku minimalnego. Uwaga: komentowany poniżej krajowy podatek minimalny jest czymś innym niż podatek wyrównawczy (Pillar II), obejmujący opodatkowanie dużych grup kapitałowych na poziomie globalnym i lokalnym. Krajowy podatek minimalny może dotyczyć praktycznie każdego podatnika, dlatego konieczne jest przeprowadzenie szczegółowych kalkulacji – szczególnie, że organy podatkowe coraz częściej żądają ich dostarczenia, nawet od tych przedsiębiorców, u których ten podatek ostatecznie nie wystąpił. Kogo mogą więc objąć obowiązki z zakresu krajowego podatku minimalnego i jakie podjąć działania, aby wykazać, że zostały one wykonane z należytą starannością? Czym jest podatek minimalny? Minimalny podatek dochodowy to dodatkowy podatek wprowadzony do polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, aby przeciwdziałać sztucznemu zaniżaniu dochodów i transferowaniu ich za granicę. W efekcie zakłada opodatkowanie tych podmiotów, które wykazują stratę na działalności lub bardzo niski poziom tzw. dochodowości (nie więcej niż 2%). Kogo dotyczy? Opodatkowaniu krajowym podatkiem minimalnym może podlegać każda: będąca polskim rezydentem podatkowym oraz zagraniczny przedsiębiorca prowadzący działalność poprzez zakład położony w Polsce. Co ważne, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera szereg wyjątków, wyłączając z grona podatników krajowego podatku minimalnego m.in. „małych podatników”, instytucje finansowe, czy spółki, których udziałowcami są wyłącznie osoby fizyczne, a także podatników wchodzących w skład grupy co najmniej dwóch spółek spełniających odpowiednie wymogi właścicielskie i poziomy dochodowości. Większość wyłączeń jest jednak obwarowana dodatkowymi wymogami, dlatego należy je stosować rozważnie, biorąc pod uwagę wszystkie istotne okoliczności. Krok 1: Kalkulacja dochodowości Dla ustalenia, czy podatnik spełnia warunki do opodatkowania krajowym podatkiem minimalnym za dany rok podatkowy, konieczne jest w pierwszej kolejności zweryfikowanie poziomu jego dochodowości. UWAGA! Krok 2: Ustalenie podstawy opodatkowania Jeżeli dochodowość podatnika wynosi nie więcej niż 2% albo poniósł on stratę na działalności (i nie korzysta z żadnych wyłączeń), może on skorzystać z dwóch alternatywnych metod ustalenia podstawy opodatkowania (o jej wyborze należy poinformować swojego naczelnika urzędu skarbowego): W zależności od struktury kosztów i przychodów podatnika korzystniejsza może być metoda 1 lub metoda 2, warto więc podjąć tę decyzję świadomie. Krok 3: Obliczenie i zapłata podatku minimalnego Krajowy podatek minimalny wynosi 10% podstawy opodatkowania. Jego wartość wykazuje się w zeznaniu CIT-8 (obok „zwykłego” podatku dochodowego) oraz załączniku CIT/M „Informacja o wysokości minimalnego podatku dochodowego” . Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca płaci podwójny podatek. Wpłacie do urzędu skarbowego podlega: oraz Co więcej, podatnik ma możliwość odliczenia zapłaconego krajowego podatku minimalnego w kolejnych latach podatkowych. Podsumowanie Obecne regulacje dotyczące krajowego podatku minimalnego prowadzą do tego, że w praktyce znaczna część podmiotów może nie być zobowiązana do jego zapłaty. Nie zwalnia to ich jednak z obowiązku przeprowadzenia szczegółowych analiz i skomplikowanych kalkulacji, i to jeszcze przed terminem złożenia zeznania rocznego (czyli do końca trzeciego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego). Jeżeli potrzebują Państwo wsparcia w wykonaniu obowiązków związanych z podatkiem minimalnym – zapraszamy do kontaktu. W ramach naszych usług oferujemy: Autorka: Agnieszka Czarnecka

Autor: Alicja